Nadzór Ruchu Warszawa – serwis informacyjny – 95. Lat Komunikacji Autobusowej w Warszawie
samochod interwencyjny mza
nadzór ruchu warszawa

Nadzór Ruchu Warszawa – serwis informacyjny

nadzor ruchu nadzór ruchu warszawa nadzor ruchu warszawa nadzór ruchu warszawa nadzór ruchu warszawa nadzór ruchu warszawa nadzór ruchu warszawa nadzór ruchu warszawa

95. Lat Komunikacji Autobusowej w Warszawie

Utworzone Czerwiec 23rd, 2015 przez Nadzor Ruchu Warszawa

95_Lat_Autobusow_w_Warszawie-2

Historia współczesnej regularnej komunikacji autobusowej w Warszawie rozpoczyna się w połowie 1919 roku, kiedy to Dyrekcja Tramwajów m.st. Warszawy złożyła zamówienie na dostawę autobusów w dwóch firmach: wiedeńskiej filii szwajcarskiej fabryki Saurer i niemieckiej fabryki Benz w Gaggenau.

 

Zamówienie opiewało na 56 autobusów miejskich z nadwoziami piętrowymi marki Saurer i Benz, z nadwoziem standardowym marki Benz oraz 10 przyczep autobusowych firmy Benz. Taki typ pojazdu wybrano nieprzypadkowo. Na początku XX wieku w wielu stolicach europejskich min. w Londynie, Berlinie i Wiedniu panowała wtedy nowa moda na komunikację autobusową. Właśnie takie piętrowe, pojemne pojazdy miały posłużyć usprawnieniu komunikacji w Warszawie. Umożliwić uruchomienie nowych połączeń zwłaszcza na przedmieściach stolicy pozbawionych połączeń tramwajowych.

 

Jednakże pierwszą ofertę uruchomienia komunikacji autobusowej otrzymał Magistrat Warszawy już w 1897 roku, lecz zrezygnowano z wprowadzenia jej w życie ze względu na podjętą wcześniej decyzję o elektryfikacji tramwajów. Początki jak zwykle nie były łatwe, jeszcze kilkakrotnie podejmowano próby wprowadzenia autobusów miejskich do ruchu, ale wszystkie zakończyły się niepowodzeniem.

 

Dlatego też występują rozbieżności wśród znawców tematu, co do daty uruchomienie tej trakcji w Warszawie. Faktem jest, że pierwsze koncepcje wprowadzenia do ruchu i dalszego rozwoju komunikacji autobusowej zaczęły urzeczywistniać się zaraz po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku.

 

Przeobrażenia polityczne, społeczne i gospodarcze po zakończeniu I wojny światowej, wywołały wzrost zapotrzebowania na środki komunikacji miejskiej w mieście stołecznym, jakim ponownie stała się Warszawa. Jako uzupełnieniem działającej już od 1898 roku komunikacji tramwajowej postanowiono stworzyć od podstaw regularną komunikację autobusową. Zadecydowały tu względy czysto praktyczne. Duże potrzeby przewozowe tak w centrum miasta jak i na jego obrzeżach, które wówczas pozbawione były jakiegokolwiek środka transportu, wymuszały szybki rozwój komunikacji masowej.

 

Budowa nowych linii tramwajowych ze względu na ich bardzo wysokie koszty oraz zakup nowego taboru był niemożliwy do zrealizowania. Również działania wojenne spowodowały, że znaczna część wagonów tramwajowych była zniszczona lub uszkodzona. Dlatego właśnie wybrano autobusy. Zarząd Miejski, który powołał 24 lipca 1919 roku przedsiębiorstwo „Tramwaje Miejskie m.st. Warszawy”, przejmując od poprzedniego zarządu działającego jeszcze w czasie okupacji niemieckiej cały majątek firmy, podjął decyzje o utworzeniu nowego przedsiębiorstwa działającego, jako wydział już istniejącego.

 

I tak na początku 1920 roku powołano do życia „Wydział Ruchu Autobusowego” przy Tramwajach Miejskich, którego zadaniem było przygotowanie i rozpoczęcie eksploatacji autobusów. Wydział składał się z pięciu działów: Ruchu, Zajezdni, Warsztatów, Administracyjnego i Handlowego. Siedziba dyrekcji mieściła się w budynku przy ul. Młynarskiej 2. Jednocześnie przystąpiono do przebudowy na zajezdnię autobusowa dawnej remizy tramwajów konnych przy ul. Sierakowskiej 7 na Muranowie oraz budowy nowej zajezdni na terenie remizy tramwajowej przy ul. Młynarskiej 2 na Woli.

 

Rozpoczęto nabór nowych pracowników i szkolenie fachowców do prac związanych z komunikacją autobusową. Przyjęto koncepcję, że trakcja autobusowa będzie uzupełnieniem linii tramwajowych, które to linie nie dojeżdżały do peryferyjnych dzielnic miasta. Peryferia stolicy były wówczas pozbawione jakiegokolwiek środka komunikacji.

 

W styczniu 1920 roku sfinalizowano zakup. Pierwsza partia autobusów piętrowych marki Saurer przybyła do Warszawy 29 czerwca 1920 roku. Całą podróż odbyły one na kołach, gdyż ich wysokie gabaryty uniemożliwiały transport koleją. I można powiedzieć, że prawie z marszu zostały, pomimo braku odpowiedniego zaplecza i nie przygotowania tras komunikacyjnych, skierowane do ruchu w zastępstwie tramwajów, których pracownicy rozpoczęli strajk obejmujący swym zasięgiem całe miasto. I właśnie ten dzień 29 czerwca 1920 roku przeszedł do historii, jako data „narodzin”, uruchomienia pierwszej regularnej miejskiej komunikacji autobusowej w Warszawie.

 

Siedem autobusów i pięć przyczep kursowało w zastępstwie tramwajów przez dwadzieścia dni na linii zastępczej zorganizowanej przy współudziale Stowarzyszenia Pomocy Społecznej. Po zakończeniu strajku przez pracowników tramwajów autobusy skierowano do obsługi dwóch nowo uruchomionych linii. Linie autobusowe oznaczano cyframi na tarczach a kierunek trasy za pomocą tabliczki umieszczonej pod tarcza z numerem linii.

Mieszkańcom Warszawy niedane było długo cieszyć się nowym środkiem komunikacji. Z chwilą, gdy wojska bolszewickie zbliżały się w kierunku Warszawy komunikacja autobusowa została zawieszona. Dowództwo Frontu Północnego zarekwirowało wszystkie autobusy, które wraz z personelem zostały wcielone do wojska. I w tenże oto sposób autobusy rozpoczęły swoją pierwsza służbę dla Warszawy w jej obronie przed nieprzyjacielem.

 

Wykorzystywane były do przewozu żołnierzy na trasie Warszawa – Płock i Warszawa – Modlin oraz jako sanitarki i wozy zaopatrzenia. Kiedy sytuacja stała się już wręcz dramatyczna, przewoziły żołnierzy bezpośrednio na zagrożone odcinki frontu na przedpolach stolicy? Prasa warszawska w tamtym czasie bardzo ciepło pisała o autobusach miejskich i ich kierowcach biorących udział w walkach. O pojazdach pisano jak o żołnierzach, gdzie brały udział w walkach, gdzie i kiedy zostały „ranne”. Ludzie i pojazdy wywiązały się ze swej służby na rzecz ojczyzny wspaniale. Doczekali się wielkiego uznania. Za zasługi operacyjne i udział w walkach otrzymali podziękowanie od Kwatermistrza Frontu Północnego pułkownika Staszewskiego oraz specjalne osobiste podziękowanie od generała Józefa Hallera.

 

Po zakończeniu działań wojennych autobusy zwrócono miastu. Znaczna część taboru nie uchroniła się przed poważnymi uszkodzeniami. Ponowne uruchomienie komunikacji autobusowej musiało odwlec się w czasie ze względu na konieczność wykonania gruntownych napraw. Po dokonaniu niezbędnych remontów autobusy wyjechały na ulice Warszawy wznawiając ponownie kursowanie regularnej komunikacji autobusowej.

 

Tak zapoczątkowana pierwsza komunikacja autobusowa w stolicy prawie przez cały okres działalności borykała się z wielkimi trudnościami. W grudniu autobusy wyjechały z zajezdni przy ul. Sierakowskiej, której przebudowy jeszcze nie ukończono.

 

Brak było także normalnego zaopatrzenia, czyli magazynu części zamiennych, opon materiałów pędnych oraz warsztatów naprawczych z prawdziwego zdarzenia. Pomimo tak dużych trudności autobusy do końca 1920 roku, a wiec w ciągu 11 dni przewiozły około 200 tysięcy pasażerów wykonując około 45 tysięcy wozokilometrów. Autobus stał się nowym partnerem zasłużonej już dla stolicy komunikacji tramwajowej.

Ryszard Sobczyk

fot. nr.waw.pl

źródło: „nr.waw.pl”

Dołącz do nas na Facebooku



rss Redakcja-2 Wspolraca Prywatność Kooontakt
Copyright © 2012-2017 Wszystkie prawa zastrzeżone

Ta strona używa ciasteczek (cookies) Korzystanie z niej bez zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na ich użycie. Więcej informacji w Polityce Prywatności